Het verdienmodel: de spread, niet de richting
Een market maker quoteert tegelijk een biedprijs en een laatprijs. Koopt iemand van hem op de laatprijs en verkoopt een ander even later op de biedprijs, dan houdt hij het verschil over. Bij duizenden transacties per dag is dat een stabiel verdienmodel — mits hij geen richtingsrisico oploopt.
Daarom hedget hij. Zie dealer hedging voor hoe dat in de praktijk gaat.
Waarom "de market maker handelt tegen jou" onzin is
De market maker heeft geen mening over jouw trade. Hij heeft een boek met duizenden posities en probeert het netto risico daarvan zo klein mogelijk te houden. Jouw order is voor hem een risico dat hij zo snel mogelijk wegwerkt, niet een weddenschap die hij wil winnen.
Wat wel klopt: de spread die je betaalt is zijn verdienste. Hoe illiquider de serie waarin je handelt — ver out-of-the-money, exotische expiratie — hoe breder die spread en hoe duurder jouw in- en uitstap.
Payment for order flow
In de Verenigde Staten betalen market makers brokers voor het doorsturen van particuliere orders (payment for order flow, PFOF). Voor de market maker is particuliere orderstroom aantrekkelijk omdat die statistisch minder "geïnformeerd" is dan institutionele stroom. In de Europese Unie is PFOF sinds 2026 verboden voor beleggingsondernemingen; in de VS bestaat het nog wel.
Praktisch gevolg: het maakt uit via welke broker en op welke beurs je handelt, en de kwaliteit van je uitvoering is een reële kostenpost naast de commissie.
Waarom liquiditeit verdwijnt als je haar nodig hebt
Market makers zijn niet verplicht dieper te quoteren dan hun risicomodel toestaat. In een schok verbreden ze de spread en verkleinen ze hun volumes — precies op het moment dat iedereen tegelijk uit wil. Dat is geen samenzwering maar risicobeheer, en het is één van de redenen waarom slippage in een paniekmoment vele malen groter is dan in een backtest.
Voor wie met een prop firm-account handelt is dat extra relevant: een slecht gevulde order op zo'n moment kan een dagverliesgrens raken.